Greek

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει στη συνδιάσκεψη που θα σηματοδοτήσει τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα, σε μια περίοδο κατά την οποία οι εργαζόμενοι τον ωθούν ταχύτατα στην εξουσία. Το σημαντικότερο καθήκον αυτής της συνδιάσκεψης είναι να αποφασίσει τις βασικές θέσεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές δεν θα πρέπει να εκπονηθούν από «ειδικούς» διορισμένων επιτροπών, αλλά να είναι καρπός της δημοκρατικής θέλησης των ίδιων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το περασμένο Σάββατο 20 Οκτωβρίου, οι δρόμοι του Λονδίνου γέμισαν για μια ακόμα φορά με κόκκινες σημαίες και πανό συνδικάτων, καθώς 130.000 περίπου εργαζόμενοι απ’ όλη τη χώρα διαδήλωσαν ενάντια στις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης της Βρετανίας που αποτελείται από μια συμμαχία Συντηρητικών και Φιλελευθέρων.

Ο θυμός των εργαζομένων ενάντια στο τελευταίο πακέτο περικοπών που πρότεινε η δεξιά κυβέρνηση της Πορτογαλίας, έφτασε επίσης σε στρώματα των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας. Τα τελευταία δύο χρόνια διάφορες ενώσεις στρατιωτών και στρατιωτικών είχαν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στις περικοπές που αφορούσαν τους ίδιους ως άμεσα αμειβόμενους από το κράτος και είχαν οργανώσει πολλές διαμαρτυρίες. Τώρα, μια σκληρή ανακοίνωση της Εθνικής Ένωσης Αξιωματικών του Στρατού (AOFA) εξέφρασε την υποστήριξή της στις διαδηλώσεις της 15ης Σεπτεμβρίου και προειδοποίησε πως «εφόσον εξαρτάται από εμάς, ο στρατός δε θα γίνει ποτέ, μα ποτέ… εργαλείο καταπίεσης των ίδιων των πολιτών μας.»

Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της Πορτογαλίας, ή σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις η μεγαλύτερη από την Πρωτομαγιά του 1974, όταν συγκεντρώθηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους της Λισαβώνας κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Ένα τεράστιο κύμα από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ένα εκατομμύριο συνολικά, βγήκαν στους δρόμους 40 μεγάλων και μικρών πόλεων και υπερπόντιων εδαφών της Πορτογαλίας, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου. Αυτή ήταν η απάντηση του πορτογαλικού λαού στο τελευταίο πακέτο λιτότητας που ανακοινώθηκε από την δεξιά κυβέρνηση του Passos Coehlo στις 7 Σεπτεμβρίου.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά το τέλος της επαίσχυντης πολιτικής του «απαρτχάιντ» από το εθνικιστικό καθεστώς του Εθνικού Κόμματος και με τη Ν. Αφρική να διανύει τη νέα περίοδο της «ελευθερίας και της δημοκρατίας», έλαβαν χώρα πριν λίγες μέρες οι βίαιες δολοφονίες 34 απεργών μεταλλωρύχων από την αστυνομία της χώρας στα ορυχεία λευκόχρυσου της πολυεθνικής εταιρείας «Λόνμιν», στην πόλη Μαρικάνα. Η συγκεκριμένη αιματηρή επιχείρηση της αστυνομίας ξύπνησε μνήμες από τη σφαγή του Σάρπβιλ το 1960 όταν οι λευκοί εξόντωναν τους «κατώτερους» μαύρους.

Η κρίση του Ευρώ μοιάζει με τη μακρόσυρτη αγωνία του θανάτου. Κάθε "κρίσιμη" σύνοδος κορυφής ακολουθείται από την επόμενη, και όλες υπόσχονται την αποφασιστική λήξη της κρίσης του Ευρώ. Οι αγορές "ηρεμούν" για λίγες ώρες ή μέρες και πέφτουν ξανά. Ο δείκτης των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων θυμίζει θερμόμετρο που καταγράφει την πορεία ενός καταδικασμένου σε θάνατο ασθενή.

Το ΚΚΕ έλαβε 4,50% από 8,48% τον Μάη, 277.179 ψήφους από 536.072 και 12 έδρες από 26. Αυτή είναι η μεγαλύτερη εκλογική ήττα του κόμματος στη Μεταπολίτευση. Η ηγεσία του ΚΚΕ με την πολιτική της «κατάφερε» το κόμμα να πέσει κάτω από το 4,54% που είχε λάβει στις εκλογές του 1993, δηλαδή δυο μόλις χρόνια περίπου μετά τη διάσπασή του, αλλά και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των άλλων σταλινικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, που είχε κολοσσιαία αρνητική επίδραση στο ηθικό και τη συνείδηση της εργατικής τάξη.

Τα αποτελέσματα των χθεσινών βουλευτικών εκλογών συνιστούν μια «εύθραυστη» πολιτική νίκη για την ελληνική άρχουσα τάξη, την ώρα που η στροφή των εργαζόμενων μαζών προς τον ΣΥΡΙΖΑ με άξονα τις μεγάλες πόλεις, την εργατική τάξη και τις πιο νεαρές και παραγωγικές ηλικίες, λαμβάνει χαρακτηριστικά χιονοστιβάδας.

Η απόπειρα τρομοκράτησης του εργαζόμενου λαού από την άρχουσα τάξη, σε μια στιγμή που εκείνος εμφανίζεται πλειοψηφικά αποφασισμένος να περιθωριοποιήσει το πολιτικό της στρατόπεδο, κλιμακώνεται. Τα υποταγμένα στο μεγάλο κεφάλαιο «ΜΜΕ», εκπέμπουν καθημερινά μια προπαγάνδα «εμφυλιοπολεμικού» τύπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται σαν ο «μεγάλος εθνικός κίνδυνος». Υποστηρίζεται ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ εκλεγεί στην κυβέρνηση, τότε αυτόματα η Ελλάδα θα γυρίσει στη δραχμή (επανειλημμένες δηλώσεις Σαμαρά, Βενιζέλου), η χώρα θα διολισθήσει στο χάος με συμμορίες μεταναστών να λυμαίνονται τις πόλεις (δηλώσεις Χρυσοχοίδη) και ο εμφύλιος πόλεμος θα είναι η βέβαιη κατάληξη για τη χώρα (δηλώσεις διευθυντή

...

Μπροστά στον πανικό της άρχουσας τάξης από την κατάρρευση των κομμάτων και των ηγεσιών της και από την ορμητική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτεται το βρώμικο και ύπουλο πρόσωπό της.

Συνεχίζουμε την τμηματική δημοσίευση της πρώτης ανάλυσης και των εκτιμήσεών μας για τα αποτελέσματα των προχθεσινών ιστορικών βουλευτικών εκλογών, που σηματοδοτούν μια νέα εποχή για τους εργαζόμενους και την Αριστερά, γεμάτη ελπίδες και προσδοκίες, αλλά και μεγάλα και σοβαρά πολιτικά καθήκοντα. 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το σημαντικό έργο των Άλαν Γουντς και Τεντ Γκραντ "Η Διαλεκτική σε αντεπίθεση" (Reason in Revolt) που εκδόθηκε το 1995 και κατάφερε να προσεγγίσει αξεπέραστα τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού, της φιλοσοφίας του μαρξισμού.

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας στη Βουλή ήταν μια «πύρρειος» νίκη για τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε βάλει σαν στόχο τη συγκέντρωση πάνω από 200 ψήφων υπέρ των μέτρων. Τελικά 199 βουλευτές ψήφισαν υπέρ «επί της αρχής», ενώ 190 ήταν αυτοί που ψήφισαν το συνολικό πακέτο των μέτρων. Οι απώλειες ήταν σημαντικές : 22 βουλευτές για το ΠΑΣΟΚ και 21 για τη ΝΔ, παρ’ ότι οι ηγεσίες απείλησαν με διαγραφή και με αποκλεισμό των βουλευτών από τις επόμενες εκλογικές λίστες. Έτσι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ από 160 βουλευτές το 2009 αριθμεί πλέον μόλις 131, της ΝΔ από 73 μόλις 62, ενώ 63 βουλευτές είναι πλέον «ανεξάρτητοι».

Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, μικροεπαγγελματίες και νέοι προσπάθησαν να συγκεντρωθούν χθες στο Σύνταγμα και στις μεγάλες πλατείες δεκάδων άλλων μεγάλων πόλεων για να διαδηλώσουν ενάντια την κυβέρνηση και την τρόικα. Η μαζικότητα της χθεσινής κινητοποίησης ήταν χωρίς προηγούμενο και αντανακλούσε τόσο την γενικευμένη οργή από τη μείωση του ετήσιου εργατικού εισοδήματος κατά 3 μισθούς, τη μείωση του κατώτατου μισθού στα 410 ευρώ «καθαρά» (στα 320 για τους νέους έως 24 ετών) και τις νέες μειώσεις στις συντάξεις, όσο και την αισιοδοξία που δημιούργησε στους εργαζόμενους η αίσθηση αδυναμίας της κυβέρνησης μετά την αποχώρηση του ΛΑΟΣ και τη διάσπαση των

...

Ακριβώς δώδεκα μήνες πριν, σε ένα άρθρο με τίτλο: 2011: Αισιοδοξία ή Απαισιοδοξία, έγραψα τα εξής: «Η πρώτη επίδραση της κρίσης ήταν ένα σοκ, όχι μόνο για τους αστούς αλλά και για τους εργαζομένους. Υπήρξε μια τάση οι εργαζόμενοι να προσπαθήσουν να κρατηθούν με κάθε τρόπο στη δουλειάς τους αποδεχόμενοι μεγάλες περικοπές στους μισθούς τους, κάτι που ήταν φυσιολογικό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι ηγέτες των συνδικάτων και των κομμάτων τους δεν προσέφεραν καμία εναλλακτική λύση. Αλλά αυτή διάθεση θα μετατραπεί γρήγορα σε ένα γενικό αίσθημα θυμού και πικρίας, η οποία αργά η γρήγορα θα επιδράσει πάνω στις μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων»

Διαβάστε το 2ο και τελευταίο μέρος του άρθρου του Alan Woods σχετικά με το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι αναγνωρισμένοι αστοί οικονομολόγοι αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι ο Μαρξ είχε τελικά δίκιο.