Ο θυμός των εργαζομένων ενάντια στο τελευταίο πακέτο περικοπών που πρότεινε η δεξιά κυβέρνηση της Πορτογαλίας, έφτασε επίσης σε στρώματα των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας. Τα τελευταία δύο χρόνια διάφορες ενώσεις στρατιωτών και στρατιωτικών είχαν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στις περικοπές που αφορούσαν τους ίδιους ως άμεσα αμειβόμενους από το κράτος και είχαν οργανώσει πολλές διαμαρτυρίες. Τώρα, μια σκληρή ανακοίνωση της Εθνικής Ένωσης Αξιωματικών του Στρατού (AOFA) εξέφρασε την υποστήριξή της στις διαδηλώσεις της 15ης Σεπτεμβρίου και προειδοποίησε πως «εφόσον εξαρτάται από εμάς, ο στρατός δε θα γίνει ποτέ, μα ποτέ… εργαλείο καταπίεσης των ίδιων των πολιτών μας.»

Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της Πορτογαλίας, ή σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις η μεγαλύτερη από την Πρωτομαγιά του 1974, όταν συγκεντρώθηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους της Λισαβώνας κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Ένα τεράστιο κύμα από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ένα εκατομμύριο συνολικά, βγήκαν στους δρόμους 40 μεγάλων και μικρών πόλεων και υπερπόντιων εδαφών της Πορτογαλίας, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου. Αυτή ήταν η απάντηση του πορτογαλικού λαού στο τελευταίο πακέτο λιτότητας που ανακοινώθηκε από την δεξιά κυβέρνηση του Passos Coehlo στις 7 Σεπτεμβρίου.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά το τέλος της επαίσχυντης πολιτικής του «απαρτχάιντ» από το εθνικιστικό καθεστώς του Εθνικού Κόμματος και με τη Ν. Αφρική να διανύει τη νέα περίοδο της «ελευθερίας και της δημοκρατίας», έλαβαν χώρα πριν λίγες μέρες οι βίαιες δολοφονίες 34 απεργών μεταλλωρύχων από την αστυνομία της χώρας στα ορυχεία λευκόχρυσου της πολυεθνικής εταιρείας «Λόνμιν», στην πόλη Μαρικάνα. Η συγκεκριμένη αιματηρή επιχείρηση της αστυνομίας ξύπνησε μνήμες από τη σφαγή του Σάρπβιλ το 1960 όταν οι λευκοί εξόντωναν τους «κατώτερους» μαύρους.